msn ειδήσεις

Γενική απεργία της ΑΔΕΔΥ στις 24 Νοεμβρίου

Newmoney.gr

Το κίνημα «Δεν πληρώνω» επανασυνέδεσε το ρεύμα τετραπληγικής μητέρας

Protothema.gr

Νέα δίκη για την εκτέλεση του ταξιτζή στην Πάρο το 2012

Protothema.gr

Απίστευτο, κι όμως... ελληνικό: Περισσότεροι οι σύμβουλοι από τους εργαζόμενους στα περιφερειακά λιμάνια!

Protothema.gr

Γνωστός κοσμηματοπώλης στη συμμορία των Ρομά

έθνος.gr

Η πρώτη απόδραση με «βραχιολάκι»: Το έκοψε γιατί ένιωσε ότι... αδικείται

Protothema.gr

Μυτιλήνη: Διαδήλωση με φορτηγά ενάντια στον εγκλωβισμό προσφύγων

Protothema.gr

Κύκλωμα ρομά: Στον εισαγγελέα ο γνωστός κοσμηματοπώλης

Newmoney.gr

Συναγερμός από φωτιά σε τουριστικό λεωφορείο στη Σάμο

Protothema.gr

«Πυρά» ΠΑΣΟΚ στο «άνοιγμα» Κουρουμπλή

naftemporiki.gr

Πρόεδρος της Δημοκρατίας και αντιπολίτευση τιμούν τον Κωστή Στεφανόπουλο

SKAI.gr

Μητσοτάκης: Εγγύηση ασφάλειας και ισχυρό διπλωματικό όπλο οι ένοπλες δυνάμεις

SKAI.gr

Στη Βουλή το απόγευμα ο προϋπολογισμός του 2017

έθνος.gr

Επιμένουν στο «ξήλωμα» του νόμου Φίλη

έθνος.gr

Βαρβιτσιώτης: Δεν βλέπω εκλογές παρότι θα το ευχόμουν

έθνος.gr

Η Μπέττυ Μπαζιάνα για τον Τσίπρα, τη σχέση τους και την πολιτική

sofokleousin.gr

Δημοσίευμα - βόμβα για το προσφυγικό - «Λύση Αυστραλίας» αν καταρρεύσει η συμφωνία με Τουρκία

imerisia.gr

Η εκλογή Τραμπ μείωσε δραματικά τις πωλήσεις όπλων στις ΗΠΑ

sofokleousin.gr

Οκτώ νεκροί από επίθεση αυτοκτονίας σε τέμενος στην Καμπούλ

naftemporiki.gr

Aπαισιόδοξος για τη Συρία o Ομπάμα

naftemporiki.gr

Είναι η Αγκελα Μέρκελ διάδοχος του Μπαράκ Ομπάμα;

imerisia.gr

Ολιγόλεπτη συνάντηση Ομπάμα - Πούτιν στη Λίμα

SKAI.gr

Μάχη Σαρκοζί, Ζιπέ και Φιγιόν για το χρίσμα

dw.com

Η Huawei ανακοινώνει επίσημα το Mate 9 Lite

pestaola.gr

H NASA σχεδιάζει να θέσει αστεροειδή σε τροχιά γύρω από τη σελήνη

SKAI.gr

Η SpaceX ζητά άδεια για δορυφορικό δίκτυο παροχής Ίντερνετ

naftemporiki.gr

Το Light Phone είναι το αντίπαλο δέος ενός smartphone

pestaola.gr

Man in the Middle: Η νέα μέθοδος ηλεκτρονικής απάτης

SKAI.gr

Αισθητήρες πίεσης στο Samsung Galaxy S8

pestaola.gr

Τεστ για HIV σε USB stick δίνει αποτελέσματα σε 30 λεπτά

naftemporiki.gr

Η Samsung επεκτείνεται στον χώρο του αυτοκινήτου

pestaola.gr

Υποψήφια για ζωή η Ελλάς του Κόκκινου Πλανήτη

In2life.gr

Δυναμική και συγκινητική πρεμιέρα

kathimerini.gr

Ο Ανδρέας και η Μάτση των ονείρων μας

kathimerini.gr

Τελευταίες παραστάσεις για το «Mίχαελ Κόλχαας» στο Bios

clickatlife.gr

Οι «Αθλοπαιδιές» της Αθηνάς Χατζή

kathimerini.gr

Σινεμά «για τους ανθρώπους που ζουν στη σκιά»

kathimerini.gr

«Σε ευχαριστώ, καλό, ανάλαφρο ταξίδι»

kathimerini.gr

Μια «σκοτεινή» Δωδέκατη Νύχτα

kathimerini.gr

Τάκης Σπυριδάκης: «Στη σκηνή έχω μάθει να καταθέτω όλο μου το είναι, να γίνομαι κομμάτια»

clickatlife.gr

Λες και το κύμα θα «σκάσει» εδώ

kathimerini.gr

«Εμφύλιος» με φαρμακερά βέλη στο Φεστιβάλ Αθηνών

kathimerini.gr

Κριτική: Στο μικροσκόπιο, με δόση υπερβολής, οι σύγχρονοι διεφθαρμένοι νεόπλουτοι

clickatlife.gr

Η «μαγιά» που έγινε βιβλίο για την επίγεια Εδέμ

kathimerini.gr

ΕΡΝΕΣΤ ΧΕΜΙΝΓΟΥΕΪ Νησιά της Καραϊβικής μτφρ.: Αντώνης Καλοκύρης εκδ. Καστανιώτη Το τελευταίο μυθιστόρημα του Ερνεστ Χέμινγουεϊ «Islands in the Stream» άρχισε να γράφεται το 1951 αλλά εκδόθηκε εννέα χρόνια μετά τον θάνατό του, το 1970. Και αυτό γιατί η συγγραφή του γρήγορα τον οδήγησε στην απόφαση να εγκαταλείψει τον αρχικό του σχεδιασμό και να δώσει έμφαση σε μια μονάχα από τις ιστορίες του μυθιστορηματικού υλικού, που αυτονομήθηκε, για να γίνει με την πάροδο του χρόνου το διασημότερο ίσως έργο του, «Ο γέρος και η θάλασσα» (1952). Απέμεινε όμως η «μαγιά» και με αυτήν καταπιάστηκε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ολοκληρώνοντας ένα σπονδυλωτό έργο, με κύριο άξονα την αγαπημένη του επίγεια Εδέμ, που ανακάλυψε τον μεσοπόλεμο στα νησιά της Καραϊβικής και πρωτίστως στην κοσμοπολίτικη τότε Κούβα, όπου αργότερα έχτισε και το ησυχαστήριό του (σήμερα τόπος προσκυνήματος και τουριστική ατραξιόν). Το παρόν μυθιστόρημα θα λέγαμε πως αν και δεν έχει ξεκάθαρα αυτοβιογραφική πρόθεση, κουβαλά όλα τα γνώριμα κλισέ της προσωπικής του μυθολογίας: Μοιραίες γυναίκες, άγρια μεθύσια, ανδραγαθήματα εν καιρώ πολέμου, αψιμαχίες με την οργισμένη φύση. Κεντρικός ήρωας, ο ζωγράφος Τόμας Χάντσον, που ζει αποτραβηγμένος σε ένα νησί και περνάει τις ώρες του ζωγραφίζοντας και ψαρεύοντας. Ουσιαστικά ένα alter ego του ίδιου του συγγραφέα, ελάχιστα διαφορετικού από αυτό που εισέπραττε ο κόσμος, μετά την εγκατάστασή του στην Κούβα. Στο πρώτο μέρος του βιβλίου και το πιο άρτιο μυθοπλαστικά, ο ζωγράφος δοκιμάζεται σκληρά από την απώλεια των παιδιών του και της εν διαστάσει μητέρας τους, λίγες μονάχα ημέρες μετά τη φιλοξενία τους στο νησί. Το δεύτερο μέρος είναι ουσιαστικά ένας μακροσκελής διάλογος του Χάντσον με μια γερασμένη πόρνη, στο μπαρ-στέκι του στην Αβάνα. Εδώ η αυτοαναφορικότητα είναι έκδηλη, όπως και οι έξυπνες ατάκες που ανεβάζουν την ένταση των ερωταποκρίσεων, αν και μένουμε με την εντύπωση πως κάπου κάποτε τις έχουμε ξανακούσει από τα χείλη του μυθικού γραφιά. Τέλος, στο τρίτο μέρος, το πιο ατελές (ή μήπως το πιο γκροτέσκο;) ο κεντρικός ήρωας ξαναγυρίζει στη θάλασσα, τα έτη 1941-43, αυτή τη φορά για να εντοπίσει γερμανικά υποβρύχια που θα θελήσουν να προσεγγίσουν τις ακτές των ΗΠΑ. Η γραφή του Χέμινγουεϊ φαίνεται απλή, αλλά δεν είναι. Το στακάτο ύφος, οι μικρές προτάσεις, οι αιχμηροί διάλογοι, οι ρεαλιστικές περιγραφές, θεωρούνται από πολλούς κριτικούς κατακτήσεις των χρόνων της μαθητείας του στα περιοδικά και τις εφημερίδες, όμως είναι φανερή η υποτίμηση του συγγραφέα όταν μιλάμε για «δημοσιογραφική γραφή». Ιδιαίτερα στη χώρα μας ο όρος αυτός παρεξηγείται ακόμη περισσότερο, αφού η δημοσιογραφική γραφή έχει συνδυαστεί με κάτι το πρόχειρο και βιαστικό, ενώ αντιθέτως στον αμερικανικό Τύπο, τουλάχιστον την εποχή του Χέμινγουεϊ, δύσκολα θα έβλεπε το φως της δημοσιότητας ένα ρεπορτάζ αν δεν είχε αφηγηματική δύναμη, αν δεν παρουσίαζε ανάγλυφα μια ανθρώπινη ιστορία με δυνατούς χαρακτήρες. Χωρίς να είναι τέλειο, το τελευταίο μυθιστόρημα του διάσημου «πάπα», μας αποζημιώνει όπως ένα παγωμένο ντάκιρι, χωρίς ζάχαρη, στο τέλος μιας κοπιαστικής ημέρας, ιδιαίτερα όταν διαβάζουμε φράσεις σαν την ακόλουθη: «Το αφρισμένο τμήμα του ποτού θύμιζε τα απόνερα του πλοίου, ενώ το καθαρό υγρό θύμιζε το νερό όπως το σκίζει η καρίνα στα ρηχά, πάνω από τη μάργα του βυθού».

Προσφορά για τρεις παραστάσεις από το Θέατρο Θησείον

clickatlife.gr

Το Κρατικό Ακαδημαϊκό Χοροθέατρο Μόσχας φέρνει τη ρωσική ψυχή στην Αθήνα

clickatlife.gr

Το Κρατικό Ακαδημαϊκό Χοροθέατρο της Μόσχας Γκζελ έρχεται και πάλι στην Αθήνα μετά από τέσσερα χρόνια, για να παρουσιάσει μια νέα μεγάλη παραγωγή βασισμένη στην ιστορία των λαών της Ρωσίας. Η πλούσια ρωσική μουσική και χορευτική παράδοση ζωντανεύει επί σκηνής από τους χορευτές του Χοροθεάτρου Γκζελ, στις δύο μοναδικές παραστάσεις που θα δώσουν στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το Σάββατο 12 Νοεμβρίου στις 16:00 και 20:00. Εξήντα ταλαντούχοι χορευτές ...

Η Μάνα... της Συρίας έγινε κόμικ και συγκλονίζει

kathimerini.gr

Τα κόμικς, όπως και κάθε μορφή αφήγησης, λειτουργούν όχι μόνον ως διασκέδαση αλλά συχνά και ταυτόχρονα ως προπαγανδιστικοί φορείς κοινωνικών και πολιτικών μηνυμάτων. Σε πολλά από αυτά η απλούστευση διευκολύνει την πρόσληψη μιας πληροφορίας, ακόμα και ενός λογοτεχνικού έργου: ελάχιστοι πιθανόν έχουν διαβάσει το «40 μέρες του Μουζά Νταγκ» του Φραντς Βέρφελ, αλλά πολλοί –ακόμα και αδιάφοροι ή μη ενημερωμένοι ως προ την αρμενική γενοκτονία– έχουν διαβάσει το σχετικό κόμικ. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι δεν μπορώ να σκεφτώ κανέναν πουθενά στον δυτικό κόσμο που να μην έχει μια, έστω μικρή, ιδέα για την (αληθινή) ανθρωπιστική κρίση στη Συρία. Καθημερινά φτάνουν, από εφημερίδες, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, παντός είδους ειδήσεις από τον βασανισμένο τόπο. Ισως γι’ αυτό ο πρώτος λόγος που μπορεί να σκεφτεί κανείς για τις αιτίες δημιουργίας του κόμικ με τον τίτλο «Madaya Mom», με ηρωίδα μια μάνα από τη Συρία, είναι ότι προκύπτει μάλλον από την ανάγκη μανιχαϊστικής υπεραπλούστευσης που υπαγορεύεται όλο και περισσότερο από τα ΜΜΕ και κυρίως από τα social media. H δεύτερη σκέψη, της δυνατότητας μεγάλων εσόδων από ένα θέμα που συγκλονίζει μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας, μπορεί ίσως να εκφραστεί από κάποιον, αλλά φαίνεται μάλλον «φτηνή». Εξάλλου, οι δύο επιχειρηματικοί γίγαντες που σκέφτηκαν, δημιούργησαν και λανσάρουν το εγχείρημα «Madaya Mom», το δίκτυο NBC και η Marvel (και τα δύο ιδιοκτησίας Disney), δήλωσαν στην εφημερίδα Guardian μέσω του αρχισυντάκτη της Μarvel, Axel Alonso, «ότι πρόκειται ουσιαστικά για δημοσιογραφία. Το κόμικ δεν είναι ένα είδος αλλά ένα μέσον, ένας τρόπος αφήγησης και τα κόμικς Marvel προσεγγίζουν καθετί ενδιαφέρον στον άνθρωπο, γιατί όχι και τη δημοσιογραφία;». Επίσης, οι καθαυτό δημιουργοί, ο παραγωγός Rym Momtaz και ο εικονογράφος Dalibor Τalajic, δήλωσαν στην ίδια εφημερίδα ότι η δημιουργία ενός τέτοιου κόμικ αποφασίστηκε όταν οι κάμερες του NBC δεν μπορούσαν να μπουν στην πόλη Madaya, οπότε έπρεπε να σκεφτούν κάτι δημιουργικό προκειμένου να αφηγηθούν την ιστορία των δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων που ζουν αποκλεισμένοι εκεί από τον Ιούλιο του 2015. Ετσι το δίκτυο, χρησιμοποιώντας τοπικούς συνδέσμους, προσπάθησε να βρει μια γυναίκα και μητέρα να τους περιγράψει το χρονικό της επιβίωσης μιας οικογένειας κάτω από αυτές τις απάνθρωπες συνθήκες. Η Madaya Mom (Μάνα της Μαντάια) λοιπόν είναι πρόσωπο υπαρκτό, μητέρα 5 παιδιών, που επικοινωνεί με τον αραβόφωνο παραγωγό για να περιγράψει την κατάσταση. Η πρώτη επικοινωνία αποτελεί και το πρώτο στριπάκι της ιστορίας: «Τα σώματά μας συνήθισαν να μην τρώνε, τα παιδιά μου πεινάνε αλλά αρρωσταίνουν με πόνους στην κοιλιά διότι το σώμα τους δεν είναι πια ικανό να απορροφήσει και να επεξεργαστεί την οποιαδήποτε τροφή, ακριβώς επειδή πέρασαν τόσον καιρό λιμοκτονώντας». Μόλις τον περασμένο Σεπτέμβριο, σύμφωνα με το BBC, κατάφερε να φτάσει τελικά στην απομονωμένη πόλη η βοήθεια προς τον άμαχο πληθυσμό από τα Ηνωμένα Εθνη. O Talajic, που μεγάλωσε στην πρώην Γιουγκοσλαβία και έζησε όλη τη δραματική διαδικασία της μετακομμουνιστικής διάσπασης, επελέγη γι;αυτόν ακριβώς τον λόγο ως ο καλλιτέχνης που θα μπορούσε πιο αυθεντικά από οποιονδήποτε άλλον να απεικονίσει το δράμα και την ανθρώπινη θλίψη. Η Madaya Mom δεν μπορεί να δει το κόμικ στο οποίο πρωταγωνιστεί. Οι παραγωγοί έμαθαν, μέσω ενός συγγενούς της που δεν ζει στη Madaya και έτσι μπόρεσε να το δει στο Ιντερνετ, ότι συγκινήθηκε πολύ όταν έμαθε την εξέλιξη: «Δεν πίστευα ότι ο κόσμος νοιάζεται για μας», είπε. Πρώτη φορά στο Βέλγιο το 1821 Τα κόμικς (εικονοαφήγηση ο ελληνικός όρος) ως μέσον αφήγησης εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στο Βέλγιο το 1821 και δημιουργός τους ήταν ο Ροδόλφος Τόπφερ, Ελβετός δάσκαλος, ζωγράφος και καρικατουρίστας. Το 1837 δημοσιεύθηκε το πρώτο του κόμικ «Histoire de M. Vieux Bois», εν μέρει και χάρη στις πιέσεις του Γκαίτε, που όταν είχε δει τα πρώτα σκίτσα το 1821 πίεζε τον δάσκαλο να τολμήσει τη δημοσίευση. Το 1842 το έργο του κυκλοφόρησε στην Αμερική υπό τον τίτλο «Οι περιπέτειες του Obadiah Oldbuck», και μέχρι το 1896 που εμφανίστηκε το «Κίτρινο Παιδί» στην εφημερίδα New York World του Joseph Pulitzer, τα κόμικς του Τόπφερ κρατούσαν το μονοπώλιο. Το 1929 εμφανίζεται ο Τεν Τεν και από τα τέλη, περίπου, της δεκαετίας του ’30 το είδος απογειώνεται με την εμφάνιση του Σούπερμαν και του Μίκυ Μάους.

Νέα Υόρκη, η χρονιά Καβάκου ξεκίνησε

kathimerini.gr

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ - ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Δεν θα ήταν υπερβολή να χαρακτηρίσουμε τη στιγμή ιστορική. Η τελευταία φορά που ένας Ελληνας είχε ανέβει στο πόντιουμ της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Νέας Υόρκης ήταν το 1960, στην τελευταία, πριν από τον αδόκητο χαμό του λίγους μόλις μήνες αργότερα, εμφάνιση του εμβληματικού Δημήτρη Μητρόπουλου στη Νέα Υόρκη. Το βράδυ της Πέμπτης 20 Οκτωβρίου, στο Λίνκολν Σέντερ του Μανχάταν, φαίνεται ότι ήρθε και πάλι το πλήρωμα του χρόνου και ο Λεωνίδας Καβάκος ανέλαβε να διευθύνει την ιστορική ορχήστρα. Ο Καβάκος, παρά το ότι εδώ και πολλά χρόνια αναλαμβάνει αυτό τον ρόλο, δεν είναι κατά κύρια ιδιότητα μαέστρος και κέρδισε αυτή τη μεγάλη τιμή και ταυτόχρονα ευκαιρία όχι μέσω της τυπικής σταδιοδρομίας ενός αρχιμουσικού, αλλά μέσω της σπουδαίας πορείας του ως σολίστας του βιολιού, η οποία τον φέρνει εδώ και πάρα πολλά χρόνια τακτικά στη Νέα Υόρκη. Και όσο κι αν μια τόσο μεγάλη καλλιτεχνική πορεία είναι αναγκαστικά μοναχική και αποτέλεσμα μιας πολύ επίπονης προσωπικής προσπάθειας, ανάμεσα στους Ελληνες ακροατές στο Λίνκολν Σέντερ υπήρχε σίγουρα και ένα αίσθημα περηφάνιας. Οικειότητα υπήρχε και μεταξύ του Καβάκου και των μουσικών της Φιλαρμονικής, οι οποίοι τον υποδέχθηκαν με χαμόγελα και αγκαλιές κατά την είσοδό του στην αίθουσα. Η συναυλία ξεκίνησε με ένα έργο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, το Κοντσέρτο για Βιολί σε Ρε ελάσσονα, με τον Καβάκο στον διπλό ρόλο του σολίστα και μαέστρου. Και ενώ ήδη ο διπλός αυτός ρόλος δημιουργεί πολλές δυσκολίες, ο Ελληνας σολίστας ανέβασε ακόμα περισσότερο τον πήχυ, επιλέγοντας εξαιρετικά γρήγορα τέμπι, με αποτέλεσμα να παρατηρηθούν και κάποιες μικρές αστοχίες τόσο στο σολιστικό κομμάτι, όσο και στη συνεννόηση με τους άλλους μουσικούς. Κοντράστ προσεγγίσεων Η προσέγγιση του Ελληνα σολίστα στο έργο του Μπαχ δείχνει να είναι πιο παραδοσιακή, φαίνεται να μην ακολουθεί πιστά την κρατούσα στην εποχή μας λεγόμενη «ιστορική» προσέγγιση στην εποχή του Μπαρόκ, αλλά να εγείρει την αξίωση να συνομιλεί απευθείας με την παράδοση. Αντίθετα, οι μουσικοί της ορχήστρας, αν και με διακριτικό βιμπράτο, βρίσκονταν εγγύτερα στο πνεύμα της νέας προσέγγισης, δημιουργώντας έτσι ένα κοντράστ προσεγγίσεων, κάτι που βέβαια επέτεινε και ο ήχος του τσέμπαλου, με σολίστα τον Paolo Bordignon. Ομως, παρά τις όποιες μικροενστάσεις, ο Καβάκος έδειξε και πάλι την ιδιαίτερη σχέση που έχει με το έργο του Μπαχ σε μια επίδειξη υψηλής τεχνικής και βιρτουοζικών ικανοτήτων στο σολιστικό, για την οποία άλλωστε διακρίνεται, στο δαιμονιώδες τέμπο που όπως προαναφέραμε επέλεξε. Τα αργά μέρη αποδόθηκαν πολύ ευαίσθητα, με την επικοινωνία του σε αυτά με τους μουσικούς της Φιλαρμονικής ιδιαίτερα το πρώτο βιολί και τον εξάρχοντα των τσέλι να δημιουργούν σε ορισμένα σημεία μια καθηλωτική ατμόσφαιρα. Ακολούθησε ένα έργο από τον 20ό αιώνα, η Berceuse élégiaque του Φερούτσιο Μπουσόνι, το οποίο ο Καβάκος είχε διευθύνει και στην Αθήνα τον Μάιο που μας πέρασε με την Ορχήστρα της Γαλλικής Ραδιοφωνίας. Σε μια εισαγωγική ομιλία του που μεταδόθηκε από τη Φιλαρμονική διαδικτυακά πριν από τις συναυλίες, ο Καβάκος εξήγησε τον λόγο που επέλεξε αυτό το έργο, αφού είναι μεν ένα ρομαντικό ή σωστότερα μεταρομαντικό έργο, όπως ο Σούμαν που το ακολουθεί στο πρόγραμμα, αλλά ο συνθέτης του έχει επηρεαστεί από το έργο του Μπαχ που προηγήθηκε. Με αργά τέμπι που επέτρεψαν στους μουσικούς των ξύλινων πνευστών και των εγχόρδων να ξετυλίξουν τις εκφραστικές τους αρετές, ο Καβάκος παρουσίασε μια μυσταγωγική ερμηνεία του σύντομου μελαγχολικού κομματιού, το οποίο είχε εντάξει στο ρεπερτόριο της Φιλαρμονικής το 1911, δύο μόλις χρόνια μετά τη συγγραφή του ο τότε αρχιμουσικός της, γνωστός και ο ίδιος για τα πολύ εκφραστικά αργά μέρη, Γκούσταβ Μάλερ! Στο δεύτερο μέρος της συναυλίας παρουσιάστηκε η Δεύτερη συμφωνία σε Ρε μείζονα του Ρόμπερτ Σούμαν. Στην αρχή του έργου τον πολύ εκφραστικό ήχο των εγχόρδων κάλυπταν τα πολύ δυνατά χάλκινα πνευστά. Στην πορεία του πρώτου μέρους τα τεχνικά μικροπροβλήματα ξεπεράστηκαν με τον Καβάκο να έχει τον έλεγχο της ορχήστρας. Σε ορισμένα σημεία η λυρική ροή φαινόταν να μην είναι η επιθυμητή, δημιουργώντας μια αίσθηση στατικότητας, όμως γενικά καθ’ όλη τη διάρκεια της συμφωνίας η ορχήστρα έπαιζε πολύ εκφραστικά, με τα έγχορδα να διακρίνονται για τον «όγκο» και το ιδιαίτερο πάθος τους! Το σκέρτσο ήταν γρήγορο, με έμφαση στις λεπτομέρειες, ισορροπία μεταξύ των γκρουπ των οργάνων, ενέργεια και ζωντάνια, ενώ στο αργό μέρος ο Καβάκος δημιούργησε σε μια έντονα προσωπική προσέγγιση, με αργά τέμπι, μία μυσταγωγική ατμόσφαιρα. Αυτά τα δύο μέρη, μαζί με το πολύ προσεγμένο έντονο φινάλε της συμφωνίας, ήταν τα κορυφαία σημεία της ερμηνείας του Καβάκου, ο οποίος απέδωσε τα εύσημα στους μουσικούς της ορχήστρας κατά τη διάρκεια του χειροκροτήματος. Ερμηνευτική ανάγκη Ο αναμφίβολα κορυφαίος αυτή τη στιγμή Ελληνας μουσικός έχει εκφράσει σε συνεντεύξεις του στο παρελθόν πολλές φορές τον λόγο για τον οποίο γοητεύεται από τη διεύθυνση της ορχήστρας. Αισθάνεται την ανάγκη να ερμηνεύσει σπουδαία έργα συνθετών, τα οποία δεν είναι γραμμένα για σόλο βιολί, με μερικούς σπουδαίους συνθέτες μάλιστα να μην έχουν σχεδόν καθόλου τέτοια έργα, μεταξύ πολλών άλλων, ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που χρησιμοποιεί συχνά ο Καβάκος, ο Αντον Μπρούκνερ. Από την άλλη μεριά, αυτή των ορχηστρών ή του κοινού και παρά τις όποιες ενστάσεις, είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον το να έχουν στο πόντιουμ κάποιον με τόσο βαθιά ερμηνευτική ματιά στην κλασική παράδοση από μια διαφορετική προσέγγιση. Στην πορεία της εξέλιξης του Καβάκου ως αρχιμουσικού είμαστε πεπεισμένοι ότι με την αφοσίωση στην τέχνη που τον διακρίνει θα υπάρξει και πλήρης εναρμόνιση μεταξύ των «θέλω» της βαθύτατης ερμηνευτικής προσέγγισής του πάνω στα μεγάλα έργα, η οποία έχει έντονα προσωπικό χαρακτήρα και είναι πάντα ιδιαίτερη, πλούσια σε ιδέες και πολύ ενδιαφέρουσα και της απόλυτης εκπλήρωσής τους στο ορχηστρικό αποτέλεσμα, ώστε να είναι αυτό αντάξιο της σπάνιας μουσικότητας ενός πραγματικά σπουδαίου καλλιτέχνη. Αναμένουμε με ανυπομονησία τις επόμενες εμφανίσεις. Η χρονιά του Λεωνίδα Καβάκου στη Νέα Υόρκη μόλις ξεκίνησε! 56 χρόνια μετά Το David Geffen (παλιότερα γνωστό ως Avery Fisher) Hall δεν υπήρχε καν το 1960. Η διακεκριμένη ιστορικός Barbara Haws, που ήρθε στη συναυλία για να ακούσει τον Καβάκο, επί δεκαετίες διευθύντρια του Αρχείου της Φιλαρμονικής, μας επιβεβαίωσε ότι απ’ όσο και η ίδια μπορεί να γνωρίζει, δεν έχει ανέβει ενδιάμεσα κάποιος άλλος Ελληνας στο πόντιουμ της ορχήστρας. Ομως, το 2013 και το 2014 αυτή η τιμή έγινε σε έναν ομογενή, τον Κωνσταντίνο Κιτσόπουλο!

Ο Ελιοτ διά χειρός Ελλήνων σχεδιαστών

kathimerini.gr