U gebruikt een verouderde browser. Gebruik een ondersteunde versie voor de beste ervaring op MSN.

Red Dead Redemption 2 Review

Logo IGN Benelux IGN Benelux 5/11/2018 Marc De Haas

“Wow”; Dit simpele woord moet mijn eerste ervaringen met Red Dead Redemption 2 en het gevoel van verbazing dat ik keer op keer heb ervaren, toch het best samenvatten. Een nieuwe Rockstar Games-titel is altijd een hoogtepunt uit de consolegeneratie en als GTA V iets heeft weten te bewijzen, is het dat ze met slechts een game zelfs een generatie-definiërende game weten neer te zetten. Aan mij de taak om er in de komende periode achter te komen of dat met de Red Dead Redemption prequel ook het geval is.

Het jaar is 1889 en net als in de eerste Red Dead Redemption loopt ook in deze prequel het Wilde Westen op zijn eind. Bendes worden opgejaagd en als we kennis maken met hoofdpersoon Arthur Morgan en de Dutch Van der Linde gang, zijn ze dan ook op de vlucht. Je wordt als speler regelrecht in het verhaal gegooid en Rockstar laat je niet meteen vrij in de open wereld. Een slimme keuze, want doordat je eerst aan de hand een aantal missies moet doorlopen, introduceert de ontwikkelaar je op deze manier alvast aan een aantal core leden van de bende en de rol van hoofdpersoon Arthur Morgan binnen de grote groep. Een tutorial voor de gameplay zou ik het niet eens willen noemen, want zelfs na een aantal uur worden er nog altijd nieuwe elementen uitgelegd en toegevoegd - en ik heb het idee dat Rockstar nog veel meer voor me in petto heeft.

© Aangeboden door eMense Events & Media BV

Wat tot nu toe opvalt, is het veel tragere tempo dan dat je van bijvoorbeeld GTA V gewend bent. Vergis je niet, hoewel het een game van dezelfde makers is, is dit geen GTA waarin je direct gebruik kan maken van gebruikelijke Fast Travel-punten waarmee je snel van A naar B kan gaan. Als voorbeeld: na een missie waarin ik op een grote beer moest jagen, heb ik er vervolgens een klein kwartier over gedaan om terug bij het kamp te komen. Natuurlijk is een overpowered bolide sneller dan een paard, maar met het lage tempo doel ik niet alleen op de afstanden die je moet overbruggen.

Vrijwel alle handelingen van Arthur moet je zelf uitvoeren. Van het item dat je loot uit een ladekastje of vijand waarbij je alles met de hand pakt en wegstopt in plaats van dat het in je inventory verdwijnt, tot het jezelf moeten scheren en schoonmaken om geen rare blikken te krijgen van mensen in de straten. Het zou mij niet verbazen als dit een bepaalde groep gamers zal afschrikken die hier helemaal niet op zitten te wachten, maar vooralsnog spreekt dit systeem mij erg aan. Het doet me denken aan een evolutie op het “lichamelijke onderhoud” van CJ in GTA San Andreas, maar tegelijkertijd past het ook heel erg goed in de rauwe, grove wereld die RDR2 tot nu toe neerzet. Want dit is geen game voor tere zieltjes.

De hiervoor genoemde jacht op een beer eindigde in het villen van het gevaarte wat zonder pardon vol in beeld getoond wordt. Daarna laat je het gestripte karkas achter en kun je de geclaimde huid verkopen of gebruiken om te craften. Het grove aspect komt ook terug in de combat, waar je ledematen van vijanden kan schieten als je ze van dichtbij raakt met een sawed off shotgun of je ze ziet creperen van de pijn als je ze niet hard genoeg raakt. In een van de eerste missies is het aan jou om vlees voor de groep te bemachtigen door te jagen op herten.

Het eerste hert was flawless waarbij het dier met een headshot neerging. Het tweede hert daarentegen was een heel ander verhaal. Ik raakte met mijn pijl half getrokken de romp van het hert. Het dier rende er vandoor en stortte na slechts een paar meter al naar de grond. Dood was het echter nog niet en het paniekerige geschreeuw ging dan ook door merg en been, tot het moment dat ik het afmaakte met mijn mes.

Tijdens mijn eerste zes uur in de wereld van Red Dead Redemption 2 heb ik al een flink aantal verhalen weten te verzamelen die ongetwijfeld verteld gaan worden bij het koffiezetapparaat op werk en naar mijn verwachting zal dit aantal de komende dagen alleen maar groeien. Vooralsnog ben ik zwaar onder de indruk van de wereld die Rockstar heeft weten neer te zetten, maar ben ik vooral benieuwd naar het verloop van het verhaal en in hoeverre ik mij als een onderdeel van het kamp ga voelen. Tot nu toe heb ik weinig van Arthur zijn persoonlijkheid meegekregen, naast dat het een coole kikker is met een verleden. Tegelijkertijd ben ik ook benieuwd of de langzamere pacing en het grotendeels alles zelf moeten doen op den duur niet gaat frustreren. Zeker wanneer ik meer zelf moet doen. Ik zal de volgende keer ingaan op de first person mode.

Red Dead Redemption 2 Review in Progress

Flink wat uren en verslavende potjes Domino verder, is het tijd voor het volgende deel van de Review in Progress. De review begon ik met het woord “wow” en dat woord is zelfs na meer dan twintig uur nog steeds het meest genoemde... vaak gepaard met mijn opengevallen mond - als ik mijn vriendin mag geloven.

Games als Spider-Man, Forza Horizon 4 en God of War wisten dit jaar al te bewijzen dat er op grafisch gebied nog genoeg pracht en praal uit de huidige consoles te pompen valt en Red Dead Redemption 2 mag zich zonder twijfel aan dit rijtje toevoegen. De omgevingen waar je met Arthur en de Van der Linde gang vertoeft zijn adembenemend mooi. Kleurrijke bossen, uitgestrekte landschappen, woestijnen, plantages, ik ben al veel te vaak ergens stil gaan staan om simpelweg naar de omgeving te kijken en het verloop van tijd hierop te zien. Red Dead 2 mag zich gemakkelijk toevoegen aan het rijtje van de mooiste games van deze generatie, maar ik durf zonder pardon te zeggen dat dit een van de mooiste games is die ooit is gemaakt.

Het gaat namelijk verder dan alleen het grootschalige uiterlijk van het geheel. Het oog voor detail van Rockstar is haast bizar te noemen. Rijd door een bos en Arthur zal bukken voor laaghangende takken, loop door de modder of sneeuw en je laat sporen achter precies op de plekken waar jouw voeten, of de hoeven van je paard stonden. Het klinken als onbenullige dingen, maar het geeft de wereld veel meer diepte en je merkt dat hier heel veel uur in is gestoken.

© Aangeboden door eMense Events & Media BV

Met de details wil ik meteen de stap maken naar de First Person-modus, want net als de huidige versie van GTA V kan ook Red Dead 2 volledig vanuit oogperspectief worden gespeeld en zouden de details nog veel beter zichtbaar moeten zijn. Voor het grootste gedeelte is dit ook het geval, maar hoe mooi de game wel niet is, vallen grovere textures van bijvoorbeeld dierenhuiden meer op in deze modus dan dat ze dit doen in third person.

Persoonlijk ben ik niet de grootste fan, maar dit was ik bij de first person mode van GTA V ook al niet. Het is leuk om af en toe aan te zetten, maar het is naar mijn smaak te onhandig om de volledige game mee te spelen. Varen in een boot wordt bijvoorbeeld al erg lastig gemaakt, doordat je roeit met je gezicht naar de achterkant van de boot. Ondanks dat dit helemaal voor mij is weggelegd, moet ik wel eerlijk toegeven dat dit de game absoluut een veel intensere vibe geeft. Iemand van dichtbij neerschieten of hand to hand combat is in first person mode niet iets wat je vaak tegenkomt op deze ragdoll-manier.

Naast de wat grovere details, zou het geen Rockstar-game zijn zonder A.I. die af en toe op hol slaat. Nadat ik met mijn paard tegen een wagen aanreed, gok ik dat de game het even niet meer begreep. Het hilarische tafereel waarin de twee trekpaarden in volle sprint ervandoor gingen en de kar al breakdancend rond stuiterde is iets dat ik niet snel zal vergeten. Deze grafische kanttekeningen zijn slechts minimaal op een flinke hoeveelheid uur spelen en zaten bij mij op geen enkel moment de gameplay in de weg.

© Aangeboden door eMense Events & Media BV

In het begin van dit tweede deel noemde ik al een van de – voor mij – meest tijdrovende elementen; domino. Dit is slechts een van de vele verschillende side-activiteiten die verspreid zijn over de wereld en zoals je bent gewend van de vorige Red Dead en bijvoorbeeld GTA IV en V, weet je dat je hier veel tijd aan kwijt kunt zijn tussen de verhaalmissies door. Potjes pokeren, jagen op verschillende diersoorten, met een bootje een groot meer op varen om je hengel uit te werpen of toch die schatkaart volgen die je gisteren hebt gevonden. De variatie is groot en tot nu toe ben ik nog geen activiteit tegengekomen waar ik mij niet mee heb vermaakt.

De afgelopen jaren worden we platgegooid met slogans waarin aangegeven wordt dat de keuzes volledig bij jou liggen. dat jij als speler jouw speelwereld kan beïnvloeden. Die games komen hierbij in de buurt, maar tot op heden heb ik nog niet zo sterk gevoeld als in RDR2. NPC’s vergeven namelijk, maar vergeten niet. Nadat ik terugkwam in een saloon waar ik een aantal in-gamenachten daarvoor een flink robbertje heb staan knokken, werd ik van tevoren al gewaarschuwd door de barman. De vrijheid komt ook terug in de random encounters in de open wereld.

© Aangeboden door eMense Events & Media BV

Zo kwam ik een ontsnapte gevangene tegen die vroeg of ik zijn ketenen wilde losschieten. Vervolgens kreeg ik geen prompt hoe ik dat kon doen, of wat voor keuzes ik had. Voor hetzelfde geld reed ik weg en zou hij daar nog steeds op de grond zitten. Waar ik geen keuzes kreeg, deed ik echter wat anders om te kijken of dit ook mogelijk zou zijn. In plaats van mijn pistool om zijn ketting kapot te schieten, greep ik mijn lasso en bond ik hem vast om hem naar de dichtstbijzijnde gevangenis te brengen. En ja hoor, bij het binnenwandelen kreeg ik de mogelijkheid om mijn gevangene in een beschikbare cel te dumpen en een royale beloning te ontvangen bij vertrek. Nogmaals: wow.

Later deze week komt het volgende en tevens laatste deel van de review waarin ik het ga hebben over het verhaal in zijn totaliteit en hang ik natuurlijk een cijfer aan Red Dead Redemption 2.

Red Dead Redemption 2 Review in Progress

Flink wat uren in 1899 later is de tijd aangebroken om een cijfer te hangen aan misschien wel het spel met de hoogste verwachtingen van dit jaar. Uiteraard kan je meteen naar beneden scrollen om het cijfer te zien (als je dat al niet hebt gedaan), maar laten we de laatste redenen waarom hij dit *spoiler alert* hoge cijfer krijgt, niet vergeten.

Als je de eerste Red Dead Redemption hebt gespeeld, weet je precies waar de prequel naartoe gaat. Persoonlijk was ik dan ook erg benieuwd naar het verhaal van RDR2 en was dit – samen met hoofdpersoon Arthur Morgan – iets waar ik voor het begin weinig voor voelde. Ook hier bewijst Rockstar dat zij zich mag voegen tot de elite wanneer het gaat om verhaalvertelling.

Cinematografisch worden er indrukwekkende scenes neergezet die niet altijd in cutscenes aanwezig zijn, maar ook in de gameplay zelf. Het feit dat het gaat om een prequel zit het verhaal gelukkig niet in de weg waardoor ik twists tijdens de hoofdmissies soms totaal niet zag aankomen en het juist een perfecte aanvulling is op de eerste Redemption. Tijdens het spelen daarvan destijds had ik juist graag meer informatie willen hebben over de Van der Linde gang en Dutch zelf en laat deel twee dit nou precies doen.

© Aangeboden door eMense Events & Media BV

De missiestructuur is daarnaast erg fijn. Het verhaal is in vrij grote hoofdstukken opgedeeld waardoor het ondanks de sandbox vrij lineair aanvoelt. Tegelijkertijd zou het geen Rockstar game zijn als er niet de nodige karweitjes voor ietwat dubieuze side characters zouden zijn en ze hebben het voor elkaar gekregen om deze fijn af te wisselen met elkaar. Uiteraard heb je zelf de volledige keuze in welke volgorde je missies aangaat, maar de ‘grappige’ kleinere missies worden genoeg afgewisseld met serieuze grote verhaalstukken. De speelduur van zo’n zestig uur is geen overdreven PR-babbel en op geen enkel moment werd de game voor mij een sleur. De variatie in missies en randactiviteiten is groot, dus als je even klaar bent met verhaalmissies, is er genoeg anders te doen in de wereld.

Waar je in GTA V drie verschillende hoofdpersonages had, kan je haast stellen dat het kamp van de Van der Linde gang net zo belangrijk is als Arthur zelf. Hoewel de kampleden niet speelbaar zijn, voelen ze door de verschillende interacties als volledig uitgewerkte personages aan in plaats van willekeurige NPCs. De game komt dan ook volledig tot zijn recht als je de tijd neemt om de gesprekken aan te gaan in het kamp of tijdens de missies. Zij vertellen hun achtergrond verhalen, maar tegelijkertijd nemen zijn ook de tijd om naar Arthur te luisteren waardoor jij meer over hem en zijn gedachtes te weten komt. Ook hier komt weer naar voren dat jijzelf de touwtjes in handen hebt en jouw eigen game vormt. Heb jij geen zin in al die gesprekken? Helemaal prima, maar dit zal wel jouw persoonlijke band met het kamp en de wereld daaromheen beïnvloeden. Ook random encounters in de open wereld zijn volledig aan jou om aan te gaan, maar als je ze negeert loop je net dat stukje informatie naar een Legendary Hunt of verborgen schat mis.

© Aangeboden door eMense Events & Media BV

Tot slot wil ik het nog over Arthur zelf hebben; voordat ik aan de game begon, had ik het idee dat we een vrij eendimensionale nukkige cowboy onder de knoppen zouden krijgen, maar dit is gelukkig niet het geval. De band die hij heeft met Dutch en de groep zorgde ervoor dat ik hem uiteindelijk leuker vond om mee te spelen dan John Marston.

Info reclamekeuze
Info reclamekeuze

Meer van IGN Benelux

Info reclamekeuze
image beaconimage beaconimage beacon