U gebruikt een oudere browserversie. Gebruik een ondersteunde versie voor de beste ervaring op MSN.

Zorgt de coronacrisis voor het einde van het wangkussen?

Logo De Telegraaf De Telegraaf 2-6-2020 Eveline Bijlsma
© Aangeboden door De Telegraaf

[Column]

Ik moest er erg aan wennen toen ik in Frankrijk kwam wonen: onbekenden ter kennismaking op de wang kussen. Na een paar feestjes bij vrienden thuis kwam ik erachter dat ik iedereen in zo’n flatje twee bises moest geven bij het voorstellen. Alle aanwezigen vonden dat normaal en sommigen waren er ook erg nonchalant in: ze keken je nauwelijks aan keerden je ongeïnteresseerd hun wangen toe. Alsof het niet veel intiemer is dan iemand een lekker afstandelijke hand geven.

Ik kreeg al snel een hekel aan deze gewoonte, en niet alleen omdat ik sommige mensen gewoon liever op afstand houd. Een ander probleem aan dat gekus is namelijk de hoeveelheid regels die ermee gepaard gaat. Als je cool wilt overkomen kun je je handen in je zak houden, goede vrienden kun je als blijk van affectie even bij de schouder pakken en ondanks de toenadering die bij het gebruik hoort, kun je afstandelijkheid laten blijken door niet te ver naar iemand toe te buigen en een zuinig zoentje te geven. Er moet volgens de etiquette wel geluid worden geproduceerd, luchtkussen is uit den boze.

Lastiger vind ik de omstandigheden waarin ik niet weet wie ik moet kussen, met alle gevolgen van dien. Degenen die je overslaat voelen zich beledigd, de mensen naar wie je gewoon even had kunnen zwaaien reageren verbaasd. Het moeilijkst vind ik dat op het Parijse flexkantoor waar ik regelmatig werk. Ik zit daar vanaf het prille begin en kende aanvankelijk iedereen. De zes zzp’ers die er zaten, gaf ik dus allemaal twee zoenen bij binnenkomst. Maar het aantal flexwerkers groeide rap. Dat betekende niet alleen dat ik een half uur bezig was met iedereen te begroeten, maar ook dat ik voor raadsels werd gesteld.

Nieuwelingen begon ik over te slaan, net als de mensen die geconcentreerd zaten te werken. Vervolgens zeiden diegenen bij de koffieautomaat verwijtend ’oh, ben je er al, ik had je niet binnen zien komen’. Tegenwoordig roep ik als ik binnenkom een laf ’Bonjour, tout le monde!’

Ook voor Fransen blijven er onduidelijkheden bestaan. Zo zoent mijn vriendin Liz nooit iemand op kantoor, maar vertelde ze enigszins geïrriteerd dat haar vriend wel alle vrouwelijke collega’s op de afdeling afwerkt.

Want dat is nog een nadeel aan la bise: alleen dames zitten ermee opgescheept. En er zijn heel wat mannen die daar misbruik van maken. Zij durven op ongebruikelijke momenten – onder het werk, vlak na een kennismaking – op schalkse maar dwingende toon om een bise te vragen. Die types zijn in ieder geval voorlopig onschadelijk gemaakt.

In Skylines berichten onze correspondenten in Parijs, Moskou, Londen en Berlijn over wat hen opvalt.

Info
Info

Meer van De Telegraaf

image beaconimage beaconimage beacon