U gebruikt een oudere browserversie. Gebruik een ondersteunde versie voor de beste ervaring op MSN.

Edith was slachtoffer van mensenhandel; Gedwongen achter het raam

Logo De Telegraaf De Telegraaf 18-10-2017 Marjolein de Jong
© Vrouw.nl

Edith was negen maanden oud toen ze door Nederlandse ouders werd geadopteerd vanuit Haïti. Ze had naar eigen zeggen een fijne jeugd, maar kon moeilijk aarden. 

 

Op haar vijftiende ging ze het huis uit en op haar negentiende raakte ze zwanger. "Ik kwam in een opvangtehuis terecht, waar ik via een vriendin in contact kwam met een Turkse jongen. Ik werd al gauw verliefd op hem. Ineens was er iemand die om me gaf, die interesse toonde. Hij werd mijn geliefde, beste vriend en fungeerde als vader voor mijn kind."

Maar na een jaar bleek hij een eigen agenda te hebben. "Op een avond zaten we op de bank toen hij uit het niets vroeg of ik voor hem wilde gaan werken", vertelt ze. "Mijn eerste reactie was: 'Wat bedoel je?' Hij maakte duidelijk dat hij wilde dat ik achter de ramen zou gaan zitten. Ik zei ontzet 'nee', waarop hij vertrok en mij in stomme verbazing achterliet.”

Afhankelijk

Nadat ze twee weken niets van hem hoorde, stemde Edith toch in. Waarom? "Ik werd stapelgek van zijn afwezigheid. Ik was zo afhankelijk van hem. Ik had ook niemand anders en wilde bij hem zijn. Dat wist hij. Hij hoefde niet veel te doen, want ik wilde hem niet kwijt. Daar had ik alles voor over; zelfs mijn lichaam. Hij beloofde dat hij me elke dag zou brengen en halen. Dat betekende dat ik hem elke dag zou zien. 'Hoe erg kan het zijn?', dacht ik.”

Edith belandde achter de ramen in Amsterdam. "Ik werkte zeven dagen per week, soms 12 uur achter elkaar, en had gemiddeld 20 klanten per dag. Mijn doel was om zo veel mogelijk geld te verdienen en hem op die manier blij te maken. De politie heeft berekend dat ik in die vijf jaar zesenhalve ton voor hem verdiend heb.”

Van de eerste keer kan ze zich niets herinneren. "Ik voelde eigenlijk nooit iets. Ik raakte de klanten amper aan, er zat geen sprankje liefde in. Ik vluchtte in gedachtes, dacht bijvoorbeeld aan de boodschappen die ik nog moest doen. Mijn lichaam was er wel, maar ik was er niet."

Op een gegeven moment kwam Edith erachter dat haar vriend een ander had. "Dat was voor mij de wake-up call", zegt ze. "Hij begon zich rond deze tijd ook anders te gedragen en werd gewelddadig. Zo moest ik mij onderweg naar huis eens uitkleden langs de snelweg. Al mijn kleding moest ik uitdoen om te laten zien dat ik nergens geld verstopt had. Zo vernederend. Ik heb me nog nooit zo klein gevoeld." 

Aangifte

Edith besloot aangifte te doen. "Ik wist eigenlijk niet zo goed wat ik op het politiebureau deed. Ik bleef maar zeggen dat het mijn eigen schuld was. Want ik had toch zelf 'ja' gezegd? Pas toen de agente zei: 'Dit is wat loverboys doen', besefte ik dat iemand 5 jaar lang tegen mij gelogen had. Dat alles wat hij zei en deed niet oprecht was. Dat alle keren dat hij zich als vader voor mijn zoontje opstelde niet gemeend, maar een investering waren. Daar kan ik nog steeds verdrietig van worden."

"Ja, ik heb er zelf mee ingestemd, maar hij heeft me vanaf dag één gemanipuleerd. Ik weet dat ik een slachtoffer ben, maar zo voelt het vaak niet."

Uiteindelijk werd Ediths zaak geseponeerd wegens gebrek aan bewijs. De jaren erna waren allesbehalve makkelijk. "Dan pas komt de klap. Er zijn momenten geweest waarop ik mezelf het liefst voor de trein had gegooid. Toch heb ik dat nooit gedaan; ik heb ook nog drie kinderen die mij keihard nodig hebben. Ik visualiseerde alles wat ik zou willen en schreef dat op. Eén van die dingen was dat ik mijn ervaringen wilde gebruiken om andere vrouwen te helpen die uit de gedwongen prostitutie komen.”


Info
Info

Meer van De Telegraaf

image beaconimage beaconimage beacon