U gebruikt een oudere browserversie. Gebruik een ondersteunde versie voor de beste ervaring op MSN.

Het seksfilmpje van Chantal belandde online: Ik heb gegild en gehuild

Logo De Telegraaf De Telegraaf 21-7-2018 Hester Zitvast
© Aangeboden door TMG - Telegraaf Media Groep

Ruim drie jaar geleden zette iemand een seksfilmpje van Chantal (24) uit Werkendam op internet. Ze schaamde zich vreselijk en kreeg ook nog een trap na: als je zo’n filmpje maakt, dan vráág je er toch gewoon om?

"Hoe vaak ik niet heb gehoord of gelezen dat het mijn eigen schuld is? Ontelbaar vaak. Het is de wereld op z’n kop en een fundamentele denkfout om het slachtoffer als schuldige aan te wijzen. Waarom zou je zo’n intiem filmpje niet mogen maken? Het is niet strafbaar, je doet zoiets privé en in goed vertrouwen.

Foute boel

Ik deed het met mijn toenmalige vriend, met wie ik op dat moment al ruim twee jaar een relatie had. Het leek hem wel spannend te filmen hoe ik hem oraal bevredigde. En mij ook wel. Het filmpje zou alleen op zijn telefoon blijven staan.

Mijn telefoon ging nog wel eens van hand tot hand onder mijn vriendinnen, we wilden allebei het risico niet lopen dat het door anderen gezien werd. Dit filmpje was van ons, voor niemand anders, dat beloofden we elkaar. Ik vertrouwde hem, zoals hij mij ook kon vertrouwen.

Facebook

Twee jaar nadat er aan onze relatie een einde was gekomen, zag ik het filmpje ineens op Facebook staan. Ik was erop attent gemaakt door een vriendin van vroeger, zij was uitgenodigd door het account waar mijn naam boven stond.

Ze had meteen in de gaten dat het foute boel was. Ik heb gegild en gehuild toen ik het zag. Je weet dat zoiets niet even weg te poetsen is. Ook al zou de pagina meteen gedelete worden, het leed was al geleden.

Schaamte

Mijn moeder was de eerste die me opving. We hebben een goede band, ik kan haar alles vertellen. Dat ik die beelden destijds met mijn ex had gemaakt, wist ze niet. Zoiets deel je natuurlijk niet met je ouders, met niemand eigenlijk.

Mijn moeder bleef rustig. Ik belde meteen de politie. En we zochten contact met de ouders van mijn ex, die op dat moment in het buitenland zat. Het filmpje stond alleen op zijn telefoon, hij móest er wel iets mee te maken hebben.

Klein dorp

De impact voor mij was gigantisch. Ik vond het doodeng weer naar buiten en naar school te gaan. Ik woon in een klein dorp, waar iedereen elkaar kent. Je vraagt je voortdurend af wie het allemaal weten, wie het filmpje hebben gezien. Ik schaamde me vreselijk.

Het liefst blijf je de rest van je leven onder een dik dekbed liggen. Ik was zo gekwetst en vernederd, dat ik daar niet mee zou kunnen leven. Het was niet eens dat ik iemand wilde straffen; ik wilde een antwoord hebben op de vraag: 'Waarom? Waarom deed iemand mij dit aan?'

Politie

De politie leek het aanvankelijk serieus op te pakken, maar doordat er voor wraakporno nog geen wetgeving was, wist die zich er geen raad mee. Toevallig deed Peter R. de Vries in de periode rondom de publicatie van het filmpje een oproep voor zijn nieuwe programma Internetpesters aangepakt.

Mijn moeder kwam met het plan Peter te mailen. Dat heel Nederland het door dat tv-programma te weten zou komen, maakte me niet meer uit. Heel veel slechter dan ik me toen voelde, zou het toch niet snel kunnen worden.

Traan

En zo kon ik tenminste mijn verhaal vertellen. Ik weet nog goed hoe ik op camera brak tijdens het interview. Ik had me voorgenomen geen traan te laten. Ik zou me groot houden. Maar mijn verdriet was zo intens, ik kon het niet verbergen.

Facebook had de belangrijkste troef in de oplossing van mijn zaak in handen. Als zij het IP-adres zouden overhandigen van degene die het fake-account had aangemaakt, kon de dader worden opgespoord. Facebook weigerde die gegevens echter vrij te geven en beschermde daarmee dus de dader.

Rechtszaak

We spanden een rechtszaak aan, iets wat ik zonder Peter R. de Vries nooit had gekund. Dat schoot ook voortdurend door mijn hoofd: ik krijg nu de mogelijkheid de dader te vinden. Voor zoveel andere meisjes en vrouwen is dat niet weggelegd.

De rechtszaak kreeg veel media-aandacht, wereldwijd zelfs. Iedereen had er een mening over. Sommige reacties sneden dwars door mijn ziel. Je wilt niet lezen dat mensen je een hoer noemen. Ik had seks gehad met mijn toenmalige vriend, dat hadden we gefilmd, meer niet.

Psycholoog

Zoiets  maakt je toch geen hoer? Er waren gelukkig ook heel veel mensen die mij dapper noemden, die reacties gaven mij kracht. Ik won de rechtszaak en de gegevens kwamen na veel gesteggel boven tafel. Ik was weer een stap dichter bij de dader.

Het is nu drieënhalf jaar geleden en beetje bij beetje begin ik mijn leven weer op de rit te krijgen. Ik loop al jaren bij een psycholoog en heb echt een tijd on hold gestaan. Waar mijn vriendinnen gingen samenwonen en een carrière opbouwden, was ik alleen maar met de gevolgen van dat ene filmpje bezig.

BN'er

Inmiddels hebben er ook diverse bekende Nederlanders met wraakporno te maken gehad. Patricia Paay is daar het bekendste voorbeeld van. 'Ze is een BN’er, zij had beter moeten weten', hoor ik daar regelmatig over. Dat maakt me heel boos. Hoezo wordt de schuld bij haar gelegd? Er is maar één schuldige en dat is de persoon die het filmpje zonder haar toestemming gedeeld heeft!

Ik heb een boek geschreven: Dader (on)bekend. Aanvankelijk voor mezelf, als een soort therapie, maar terwijl ik aan het schrijven was, ontdekte ik dat ik een boodschap had. Mijn verhaal is belangrijk voor jongeren en ouders.

Groep 8

Wat mij is overkomen, kan iedereen namelijk overkomen. Als je in een gemiddelde groep 8 vraagt of ze al eens te maken hebben gehad met sexting (het versturen van spannende foto’s en/op teksten), steekt vrijwel de hele klas een hand op. Dat verbaast mij niets.

Kinderen krijgen steeds jonger een telefoon. Veel ouders hebben geen idee wat hun kinderen allemaal met die telefoons uitspoken. Het is onder jongeren volstrekt normaal spannende foto’s naar elkaar te sturen. Jongens - en mannen - vragen al heel snel of je een foto wilt sturen van wat je aan hebt, bijvoorbeeld. Het hoort erbij en je gaat steeds een stapje verder.

Screenshot

Kinderen denken misschien dat het op Snapchat veilig is om iets spannends te versturen, omdat de foto niet opgeslagen kan worden, maar je kunt heel simpel een screenshot maken.

Als zo’n screenshot dan in de groepsapp van de klas terechtkomt, kan dat verstrekkende gevolgen hebben. Wat mij is overkomen, dreunt nu al ruim drie jaar bij mij door. Er zijn jongeren die zelfmoord hebben gepleegd nadat tegen hun wil een foto of video openbaar is gemaakt.

Ouders

Ik heb echt heel diep in de put gezeten. Ik heb me ook heel eenzaam gevoeld. Het is mijn doel anderen te waarschuwen. En niet alleen potentiële slachtoffers, maar ook daders. Een foto of video zonder toestemming delen, kan echt iemands leven verwoesten.

Het is heel belangrijk dat ouders met hun kinderen over dit onderwerp praten. Dat hoeft niet heel serieus aan de keukentafel; dat kan ook op een luchtigemanier.

Seksuele voorlichting

Het onderwerp moet, vind ik, ook worden opgenomen in seksuele voorlichting op het voortgezet onderwijs. Het is niet genoeg om kinderen alleen maar te leren hoe je veilig seks hebt en niet zwanger kunt worden. Wraakporno en het gevaar van social media horen er ook bij.

Uit recent onderzoek blijkt dat de leeftijd waarop kinderen voor het eerst seks hebben omhoog gaat. Dat klinkt misschien gunstig, maar daar is iets anders voor in de plaats gekomen; er speelt zich van alles af in de online wereld, daar mogen we onze ogen niet voor sluiten.

De dader is in mijn geval helaas niet gepakt, maar zoals de titel van mijn boek al zegt: voor mij is-ie niet onbekend. Ik hoop nog steeds dat hij zich ooit bij mij meldt en spijt betuigt."

Dit verhaal is ook te lezen in VROUW magazine (elke zaterdag bij De Telegraaf).

Info
Info

Meer van De Telegraaf

image beaconimage beaconimage beacon