U gebruikt een oudere browserversie. Gebruik een ondersteunde versie voor de beste ervaring op MSN.

Maartje hoorde in 1 week dat ze darmkanker had en een tweeling kreeg

Logo De Telegraaf De Telegraaf 12-7-2018 Jolien van de Griendt
© Aangeboden door TMG - Telegraaf Media Groep

Uit het niets kreeg Maartje (34) de diagnose darmkanker. En een paar dagen later was er opnieuw nieuws. De artsen hadden namelijk een vergrote baarmoeder op de CT-scan gezien; Maartje was zwanger.

"We hadden al een zoontje (3) en mijn man en ik wilden graag meer kinderen. Maar sinds de geboorte van onze oudste had ik alleen nog maar - drie - miskramen gehad. En op het moment van de diagnose dacht ik nog : 'Laat ook maar zitten die extra kinderen. Als het ons gegund is om met z’n drieën te blijven leven, is dat al heel mooi.'"

Zwangerschapsnieuws

Desondanks was Maartje niet direct blij met het zwangerschapsnieuws. "Natuurlijk voelde ik wel een klein sprankje hoop, maar dacht ook meteen: 'Dit gaat natuurlijk nooit goedkomen.'

Als het bij de vorige drie zwangerschappen misging, gaat het nu, met deze diagnose, zéker niet lukken. En zelfs áls het goed komt: hoe dan verder? Dan zit mijn man straks thuis met een peuter, een baby en een zieke vrouw. Of als het zelfs helemaal misgaat met mij, nog erger."

Tweeling

Gelukkig hoorde Maartje na alle tests dat de prognose wat betreft de darmkanker positief was; de tumor in haar darmen kon met een operatie worden verwijderd. Daarna zou duidelijk worden of nog andere behandelingen nodig waren. Toch stond haar bij de gynaecoloog nog een verrassing te wachten: er groeide niet één, maar er zaten twee baby’s in haar buik!

"Toen ben ik echt in een lachstuip beland. Ik zat al in zo’n rollercoaster, dat deze emoties er eigenlijk niet meer bij konden. Het nieuws zorgde wel voor wat afleiding, maar we durfden ook nog nergens op te hopen. Tegelijkertijd werden mijn zorgen groter. Stel dat het zou misgaan met mij: een man achterlaten met een peuter is al vreselijk, maar met een peuter en een pasgeboren twééling is echt ondraaglijk!"

Operatie

In het ziekenhuis was het even schakelen voor de artsen. "Gelukkig hadden we een hele goede gynaecoloog, die er eigenlijk meteen voor wilde gaan om de tweeling gezond ter wereld te laten komen." De artsen moesten dus goed samenwerken opdat Maartje geopereerd kon worden zonder dat de baby’s gevaar zouden lopen.

"Dat is echt fantastisch gegaan, iedereen was heel betrokken. Na de operatie stonden ze al aan m’n bed om met de echo te kijken hoe het met de baby’s ging. En inderdaad: de hartjes klopten nog.

Gemengde gevoelens

Dat was eigenlijk het eerste moment waarop ik echt durfde te geloven dat het goed zou komen: als ze zelfs zo’n operatie doorkwamen, kon het eigenlijk niet meer misgaan.

Toch had ik gemengde gevoelens, want vlak na die operatie dacht ik eigenlijk ook: 'Ik wil dit nu niet.' Liever had ik nog minstens een jaar gewacht, tot ik zeker zou weten dat ik schoon zou zijn."

Klap

Maartje vond het ook lastig om aan de omgeving uit te leggen hoe complex het was. "Veel mensen gingen meteen in de positieve stand: 'De operatie is geslaagd én het gaat goed met de zwangerschap! Op naar de toekomst!'

Maar alles was zo snel gegaan; ik was de klap dat ik kanker had nog aan het verwerken. Zeker zo'n eerste jaar is het nog heel onzeker of het echt weg is. Het was op dat moment te veel allemaal."

Hersenvliesontsteking

Ook voor Maartjes man was het een heftige tijd. "Hij was echt mijn rots in de branding en heeft me enorm ontzien tijdens mijn ziekte en zwangerschap.

Helaas werd het er niet makkelijker op toen de tweeling er eenmaal was: de eerste maanden was het echt een kwestie van overleven. Want toen de tweeling 4 weken oud was, kregen ze allebei hersenvliesontsteking.

Huilbaby’s

Gelukkig kwam het goed, maar het betekende wel dat we de eerste tijd twee huilbaby’s hadden, terwijl we er natuurlijk al een zware tijd op hadden zitten. Het was overleven en hadden dan ook weinig tijd voor elkaar."

Tijdens het hele traject was er veel hulp van vrienden en familie. "Mijn (schoon)ouders bleven erop hameren dat mijn man en ik er soms ook even samen tussenuit gingen en kwamen dan oppassen.

Platform

Op zulke avonden konden we dan ook tegen elkaar zeggen: 'De kinderen worden vanzelf ouder, het komt goed.' En het is goedgekomen: we genieten van het leven en vieren de geluksmomenten. Quality time is heel belangrijk voor ons gezin. Nu we hier samen doorgekomen zijn, denk ik dat we echt bijna alles samen aankunnen."

Terugkijkend heeft de heftige tijd Maartje vooral veel kracht opgeleverd. "Ik wil dat anderen wat aan mijn verhaal hebben. Daarom zamel ik geld in voor onderzoek in het ziekenhuis waarin ik ben behandeld en ben ik aan het nadenken over een platform voor andere moeders met kanker. Het is namelijk ontzettend pittig om moeder te zijn of willen worden als je kanker hebt. Ik hoop dat ik anderen zo verder kan helpen."

]]>

Info
Info

Meer van De Telegraaf

image beaconimage beaconimage beacon