U gebruikt een oudere browserversie. Gebruik een ondersteunde versie voor de beste ervaring op MSN.

Hoe een onschuldige steen Jolanda een horrorvakantie bezorgde

Logo De Telegraaf De Telegraaf 11-7-2019 Maria Deniz
© Aangeboden door TMG - Telegraaf Media Groep

Jolanda (52) en haar man vertrekken in 2016 vol goede moed naar Lago Maggiore in Italië. Tijdens een wandeling gaat het flink mis. Jolanda struikelt met haar onderbeenprothese - haar been moest in haar tienerjaren worden geamputeerd vanwege een aangeboren botafwijking - en ziet haar vakantie veranderen in een ware nachtmerrie. "Het ziekenhuis was geen pretje: ik lag naast een vrouw die onder het eczeem zat en aan de andere kant van de kamer lag een man dood te gaan."

Jolanda: "Mijn man en ik maakten een mooie wandeling door Zwitserland en liepen terug naar de bus toen het gebeurde: ik struikelde met mijn prothese over een steen en liet mijn nieuwe camera van 350 euro vallen. Mijn handen waren wat geschaafd en ik had een kapotte lip. Verder had ik last van mijn heup door de val. Maar er was niks ergs aan de hand, dacht ik." 

Gebroken heup

"Maar op een gegeven moment was het foute boel: ik had het gevoel dat ik zou flauwvallen en moest echt even gaan zitten. Eenmaal aangekomen bij het hotel probeerde ik uit de bus te klimmen en daar gilde ik het uit van de pijn. Na een kleine plaspauze, wat ook niet van harte ging, werd ik door de ambulance opgehaald. In het Zwitserse ziekenhuis werd duidelijk dat ik mijn heup had gebroken.

Ik wilde graag direct terug naar Nederland. In verband met mijn onderbeenprothese wilde ik uitsluitend behandeld worden door mijn eigen artsen. Dat was volgens de artsen niet mogelijk: ik moest worden geopereerd in Italië. De volgende ochtend werd ik opgehaald door een ambulance die mij naar het Italiaanse ziekenhuis bracht. 

Eenmaal daar werd ik op de gang gezet, er kwam geen hond bij mij kijken! Het ziekenhuis was überhaupt geen fijne plek: het was er niet schoon, er lagen gillende drugsverslaafden, één vrouw was aan het overgeven in een plastic tas, ik lag naast een vrouw die onder het eczeem zat en aan de andere kant van de kamer lag een man dood te gaan. Dat ik iemand daadwerkelijk heb zien overlijden, vergeet ik nooit meer. Ik ben nog nooit zo bang geweest." 

Terug naar Nederland

Gelukkig volgde toen het verlossende woord: ik mocht terug naar Nederland! Maar dit bracht gelijk het volgende probleem met zich mee, want geen enkel ziekenhuis wilde mij hebben. Ze waren bang dat ik de MRSA-bacterie bij me droeg, omdat ik in een buitenlands ziekenhuis had gelegen. 

Uiteindelijk hadden ze in Enschede plaats en kon ik terug naar Nederland. Ik had twee opties: drie uurtjes met het vliegtuig of achttien(!) uur in een ambulance. Ik koos natuurlijk voor het eerste, maar ook dit ging niet zonder slag of stoot. Omdat ik een heupbreuk had, was de kans op een longembolie erg groot en hierom wilde geen enkel vliegtuig mij vervoeren. 

Na veel heen en weer gebel, kreeg ik groen licht van KLM en kon ik terug naar huis vliegen. Ik werd staand vervoerd en in een kleine ruimte op platgelegde stoelen neergelegd. Dit kwam mijn claustrofobie niet bepaald ten goede... ik was doodsbang. "

Reisverzekering

Eenmaal aangekomen in Enschede, lag ik geïsoleerd en mocht er niemand bij mij komen. Het personeel kwam mij verpakt met allerlei mondkapjes, handschoenen en speciale jassen, verzorgen. Opereren was uiteindelijk geen optie, maar ik mocht de breuk door middel van veel rust en fysiotherapie laten helen. Gelukkig mocht dat vanuit huis. 

Ik heb uiteindelijk negen weken op bed gelegen, maar na mijn revalidatieperiode ging het steeds beter en kon ik met krukken lopen. Alle ambulancekosten, ziekenhuiskosten en onderzoeken uit Italië zijn compleet vergoed, want wij hadden een hele goede reisverzekering. Dat raad ik iedereen nu dan ook aan: sluit een goede reis- en annuleringsverzekering af als je op vakantie gaat!" 

Info
Info

Meer van De Telegraaf

image beaconimage beaconimage beacon