U gebruikt een oudere browserversie. Gebruik een ondersteunde versie voor de beste ervaring op MSN.

Levenslessen in Zweden

Logo Lonely Planet Lonely Planet 14-12-2019 Redactie Lonely Planet
Levenslessen in Zweden © Lonely Planet Levenslessen in Zweden

We hebben allemaal wel eens opvallende ervaringen gehad op reis – plekken of gebeurtenissen die ons een ander perspectief op de wereld gaven. Reisjournalist Duncan Craig leerde een levensles in Zweden

‘Het voelt alsof je vliegt,’ had de opgewonden gids me de vorige avond verteld onder het genot van een fles Zweedse sterkedrank. Met een glimlach had ik mijn cynisme verborgen. Ik wist eerlijk gezegd niet eens wat ik hier deed. Schaatsen? Was dat niet iets met lovertjes en Boléro

, glühwein en feestgedruis? Blijkbaar niet. De volgende ochtend racete ik over een meeroppervlak dat zo glad en helder was, dat ik er bijna niet op had durven stappen. Zo’n 10 meter onder me, overgoten door de felle winterzon, zoefde elke kiezel en rietstengel op de bodem in hoge definitie langs. Dit noemen ze ‘glasijs’, een kortstondig fenomeen veroorzaakt door glashelder water en ideale omstandigheden. Voor buitenschaatsers is dit het toppunt, als Centre Court op de openingsdag van Wimbledon. Onze beginnersgroep heeft het gevonden op het Vätternmeer, het grootste van de ongeveer 100.000 meren van Zweden, en we gingen er zeker gebruik van maken. Na een paar onwennige halen met mijn onderbindschaatsen op het maagdelijke oppervlak stoof ik als vanouds vooruit (het was een heel plezierige verhouding tussen inzet en snelheid). Ik zoog mijn longen vol ijskoude lucht en nam het uitzicht in me op: een enorm, flikkerend meer omringd door besneeuwd bos. Ik liet mijn groep ver achter me, waardoor mijn lichaam en mijn geest alle ruimte kregen. Het enige geluid, een soort zweepslag als er een nieuwe scheur in het ijs kwam, wees me erop dat ik – in tegenstelling tot wat al mijn zintuigen me vertelden – niet daadwerkelijk vloog.

De levensles

Deze ervaring doordrong me van de immense omvang van de natuur en hoe onze kunstmatige imitaties er niet bij in de buurt komen; kunstijsbanen zijn voor mij nooit meer hetzelfde. Het was ook een demonstratie van de verfrissend volwassen aanpak van risico en beloning van onze Scandinavische broeders, een omarming van een ouderwets concept – persoonlijke verantwoordelijkheid.

Openingsbeeld: Lena Granefelt

Info
Info

Meer van Lovely planet

image beaconimage beaconimage beacon