U gebruikt een oudere browserversie. Gebruik een ondersteunde versie voor de beste ervaring op MSN.

De oppositie: 'Hokken is killing voor je relatie'

Logo Grazia Grazia 13-12-2018 Danique .
De oppositie: 'Hokken is killing voor je relatie' © Grazia De oppositie: 'Hokken is killing voor je relatie'

Het aantal mensen dat alleen woont, stijgt ieder jaar. Steeds vaker is dit een bewuste keuze. Er is wel liefde, maar geen wens tot samenwonen. Niet gek, vindt journaliste Lydia van der Weide: ze peinst er niet over om te gaan samenwonen.

Relaxen voor thuiskomen

Vierentwintig was ik, toen ik voor het eerst – en voor het laatst – ging samenwonen. Zoals dat soms gaat: iemand komt langs, en blijft. Wat wás ik verliefd. Mijn nieuwe vlam woonde toevallig net weer bij zijn ouders en het was niet meer dan logisch dat zijn kleren bij mij in de kast lagen. Twee maanden later kocht ik een nieuw naambordje. Stapelverliefd en overtuigd van happily ever after. Toen de roze wolk wegtrok, werd al snel duidelijk dat ik minder geschikt was voor samenwonen dan ik dacht. Veertig vierkante meter bleek best klein om je eigen gang te kunnen gaan. Iets waaraan ik wel was gewend. En gehecht. Dagelijkse beslommeringen, ze bleken niets voor mij. Overleg over boodschappen, gezeur over tandpastadopjes, gebakkelei over bedtijden, gesnurk. En dan eeuwig en altijd dat voetbal! Het bleek killing voor elke vorm van romantiek. Ik werd er gestrest en ongelukkig van. Soms zat ik na mijn werk in mijn eentje in een koffietentje om de hoek. Even bijkomen voordat ik wéér moest vertellen hoe mijn dag was. Sommige mensen kunnen uitstekend relaxen met iemand samen. Maar ik doe dat liever alleen. En daarin ben ik niet de enige. Sinds 1947 is in Nederland het aantal mensen dat alleen woont, gegroeid van 285.000 naar bijna 3 miljoen. En dat worden er alleen maar meer. Sinds 2013 is het aantal alleenstaanden-huishoudens in Amsterdam met 6,4% gestegen tot 246.378 – meer dan de helft van het totaal. Voorspeld wordt dat in 2047 in Nederland één op de vier mensen een eigen huishouden runt.

Boemerangsingles

Natuurlijk doet niet iedereen dat uit vrije keus. Maar er zijn zat happy alleenwonenden die absoluut niet thuis zitten te verpieteren. Ze daten, worden verliefd, hebben mateloos lief – maar houden wel hun eigen naambordje. Jongeren, in tegenstelling tot veel ouderen, hebben wel vaak tot doel om op den duur te gaan samenwonen, blijkt uit onderzoek. Maar is dat verstandig, vraag ik mij af. We wisselen anno 2018 veel vaker van partner dan voorheen. Hoogleraar sociale demografie Jan Latten spreekt van ‘boemerangsingles’: economisch onafhankelijke mensen met een goede opleiding en een breed sociaal netwerk. Ze kunnen prima op eigen benen staan en vinden dat een relatie je leven echt leuker moet maken. Anders zijn ze liever vrijgezel. Van de huwelijken strandt tegenwoordig maar liefst 40 procent. Bij samenwoonrelaties is dat nog veel meer. Dan denk ik: waarom al die rompslomp als je vroeg of laat toch weer uit elkaar gaat? Oké, een huis delen is goedkoper. Al ben je dat bespaarde geld bij een breuk zo weer kwijt als je alles wat je eerder hebt weggedaan, overhaast opnieuw moet kopen. En ergens voor de hoofdprijs moet gaan huren omdat je het bij elkaar niet meer uithoudt. Wanneer je lat, kun je elkaar zo vaak zien als je wilt, maar je houdt wel de regie over je eigen leven en huis. Geen concessies meer of zinloos geharrewar over huishoudelijke futiliteiten. Als je samen graag kinderen wilt, is een gedeelde voordeur natuurlijk wel praktisch. Maar stel dat er geen kinderwens is, of dat er al kinderen zijn (samengestelde gezinnen overleven het slechts in eenderde van de gevallen!) wil ik echt pleiten voor latten. Ik ben er namelijk van overtuigd dat een latrelatie meer overlevingskans heeft, mits beide partners hier echt achter staan natuurlijk, en wel een volle verbintenis willen aangaan.

Best of both worlds

En het is nog goed voor je sexleven ook. De Monitor Seksuele Gezondheid (2017) van Rutgers, een kenniscentrum over sexualiteit, geeft aan dat als mensen net gaan samenwonen er een kleine piek te zien is qua sex. Daarna neemt het gemiddeld aantal keren dat stellen sex hebben per maand af. Ceryl Janssen, seksuoloog bij Bedweters (NVVS) zegt hierover: “Wanneer een relatie zeker, veilig en geborgen voelt, en dus niet veel onzekerheid, angst en spanning triggert, is het niet logisch die spanning wel in bed te verwachten. Een van de grootste libidokillers is je partner voor granted nemen. Denken: de buit is binnen.” Kijk, dat heb je bij een latrelatie minder snel. Je moet alert blijven, je relatie is minder vanzelfsprekend. Ook is er enige afstand en autonomie nodig om naar iemand te verlangen. Natuurlijk kan dat binnen elke relatie, door je eigen ding te doen. Maar als je niet samenwoont, vonkt het makkelijker omdat je echt de gelegenheid hebt om elkaar te missen. Janssen: “Je hebt elkaar echt wat te vertellen als je elkaar even niet hebt gezien. Dat kan een goede invloed hebben op je zin in sex.” Janssen lat zelf de helft van de tijd, de andere helft van de tijd leeft hij fulltime samen. Dat is óók een interessante variant. Latten is wat mij betreft een mooie manier om je eigen leven en dat van je leven sámen optimaal te regisseren, en zo het beste uit twee werelden te krijgen. Toen mijn samenwoonrelatie stukliep – de ergernissen hadden de liefde verpletterd – wist ik: dit nooit meer. Ik heb woord gehouden. Het is nog altijd me, myself en mijn kat, ook al heb ik inmiddels veel meer vierkante meters tot mijn beschikking. Mannen: geweldig, ik kan niet zonder. En ik heb sinds die ene breuk nog twee lange en mooie relaties gehad – met wie ik overigens nog steeds dik bevriend ben. Volgens mij mede omdat de breuk niet extra moeilijk werd gemaakt door ingewikkelde praktische zaken. Maar samenwonen? Nooit meer gedaan. Momenteel ben ik al een paar jaar samen met de allerliefste. We zien elkaar vaak, bellen en voice-appen voortdurend en willen honderd met elkaar worden. De dagen dat ik hem zie, zijn absolute hoogtepunten. Dan raken we niet uitgepraat en wat voelt zijn warme lijf heerlijk in bed. Toch vind ik het ook zalig om vervolgens weer een paar dagen alleen te zijn. Ongestoord vriendinnen over de vloer, languit op de bank kijken wat ík wil, in mijn ideale woonkamer waarin ik nul compromissen heb moeten sluiten. Maar samen een naambordje? Wie weet, als we dat gedroomde boerderijtje in Friesland gaan kopen. Maar dan houden we natuurlijk een pied à terre in Amsterdam. Want ooit nog met iemand fulltime onder één dak, mij niet gezien.

Tekst: Lydia van der Weide Beeld: iStock

Info
Info

Meer van Grazia

image beaconimage beaconimage beacon