U gebruikt een oudere browserversie. Gebruik een ondersteunde versie voor de beste ervaring op MSN.

Gestalkt door je ex... ’Het terroriseren begon op mijn werk’

Logo De Telegraaf De Telegraaf 13-2-2020

In angst leven en achterom kijken, omdat je gestalkt wordt door je ex. Voor deze VROUW-lezeres was dat scenario helaas een levensechte nachtmerrie. En zij is niet de enige: uit onderzoek van RTL Nieuws blijkt dat duizenden Nederlanders stiekem worden gevold door hun (ex-)partner. Omdat ze vreest voor herhaling vertelt deze VROUW-lezeres haar verhaal anoniem.

Hollandse Hoogte / Maskot Bildbyra AB © Aangeboden door De Telegraaf Hollandse Hoogte / Maskot Bildbyra AB

Ik heb heel lang gewacht met het vertellen van mijn verhaal. Want zelfs na ruim vijftien jaar is er de angst dat het allemaal opnieuw begint. De dreiging. Het stalken. De nachtmerries. Toch vertel ik het omdat ik niet de enige vrouw ben die dit heeft meegemaakt. Hopelijk leidt mijn verhaal tot het nemen van de juiste stappen.

Dronken

Ik wist al jaren dat het niet goed zat. Een stemmetje vertelde me herhaaldelijk hij niet goed voor me was. En ik besefte heus dat zijn explosieve karakter abnormaal en buitensporig was. De downs waren diep, de ups hoog. Een destructieve relatie, maar dat weet ik nu pas.

Hij had de gave me kleiner dan klein te maken. Maar laten we eerlijk zijn, ik liet het ook toe. Er kwam een moment waarop zijn boosheid zich tegen mij keerde. Zijn buien werden talrijker, mede dankzij excessief alcoholgebruik. En toen was daar die avond. Ik had het lef hem te bellen terwijl hij dronken achter het stuur zat. Terwijl we aan de telefoon spraken, kreeg hij een aanrijding.

Buiten zinnen

Niet lang daarna kwam hij thuis. Woest; het was mijn schuld dat hij een aanrijding had gekregen. Ik had hem niet mogen bellen. Wat volgde was een klap en nog één. Hij was buiten zinnen. Ik zag alle hoeken van de kamer en vreesde dat hij me zou vermoorden. Die avond wist ik uiteindelijk precies goed te handelen en ontsnapte. Achteraf heeft het feit dat ik op dat moment juist wist te handelen mij veel zelfvertrouwen gegeven.

Toch was het niet genoeg om hem die avond te verlaten. Ik verkeerde in shock. Er was schaamte, er was ongeloof. Ik kon maar niet geloven dat dit mij overkomen was, terwijl de pijn in mijn lijf er toch daadwerkelijk was. En ik wilde al helemaal niet het huwelijksfeest en bijbehorend lang weekend van mijn ouders verpesten. Dus ik ging terug. Vanaf dat moment wist ik wel dat hij me nooit zomaar zou laten gaan. Ik had moed nodig. Veel meer moed. Plus een plan.

India

In de maanden die volgden kocht ik een ticket naar India. Ik zou op vakantie gaan naar een vriendin. De dagen voor mijn vertrek smokkelde ik met bonkend hart mijn hoognodige spullen het huis uit. Wat was ik bang dat hij zou ontdekken dat de kledingkast al halfleeg was! De dag van mijn vertrek postte ik een brief aan hem, waarin te lezen stond dat ik niet meer terugkwam. Hij zou deze brief pas ontvangen als ik al veilig ver weg was. Veilig voor zijn eerste woedeaanval.

Ik had geen telefoon- of adresgegevens van mijn vriendin achtergelaten. Dus toen hij al na een uur na mijn aankomst in India al aan de telefoon hing (inderdaad: woedend), wist ik dat me een zware tijd te wachten stond; hij zou me overal vinden. Eenmaal terug uit India was hij nog in zijn lieve rol. Ondanks zijn zelfmoorddreiging hield ik stand. Mijn eigenwaarde was terug en mijn gevoel van vrijheid wilde ik nooit meer kwijt.

Jarenlange dreiging

Toen hij eenmaal begreep dat ik écht niet terugkwam, kon ’het feest’ beginnen. Ik leerde beresterk te zijn. Wat volgde was jarenlange dreiging. Ik woonde inmiddels alleen. Het terroriseren begon op mijn werk. 30 keer bellen achter elkaar. Ik houd van je, ik haat je, ik maak je kapot, ik houd van je, kom terug, je gaat dood, ik ben veranderd, ik haat je, ik volg je overal... Zoiets. Hij wachtte me op bij mijn werk en volgde me vervolgens om mijn adres te achterhalen. Ik moest altijd in mijn spiegel kijken, altijd op mijn hoede zijn.

Ik ben een keer midden op de weg gestopt, heb zijn deur opengerukt en geroepen dat hij ’op kon rotten’. Dat deed hij ook. Maar de dag erna was hij er weer. Hij kwam toch te weten waar ik woonde. En dus moest ik ook daar op mijn hoede zijn. Altijd was er die angst. Soms liet hij weten dat hij geweest was door iets op mijn balkon achter te laten. Briefjes met wisselende boodschappen en bedreigingen in mijn brievenbus. Telefoontjes. Betalingen doen uit mijn naam.

Aangifte

Ik deed de eerste aangifte voor stalking. Zonder resultaat. Na een paar maanden was ik het bang zijn zat. Ik werd boos. Boos op de man die mijn leven verwoestte en mij kwaad wilde doen, terwijl ik een goed mens ben. Ik werd er strijdlustig van. Mijn schouders gingen naar achteren, mijn kin ging omhoog, mijn vuisten gingen gebald. Wil je me iets aandoen of verdien ik het niet om te leven? Kom maar op, ik sla je verrot. Ik ben klaar voor je en laat niet meer met me sollen!

Dat gevoel hield ik een tijd vast. Maar de angst bleef natuurlijk ook. Iemand belde me nog eens met een waarschuwing dat hij me wilde vermoorden. En die dreiging voelde ik ook altijd. Op een nacht gooide hij mijn ramen in. Toen wist ik zeker: in dit huis komt het niet meer goed. Ik heb opnieuw aangifte gedaan, maar het heeft nooit iets opgeleverd wat hem bij me weg hield.

Negeren

Uiteindelijk besloot ik hem te negeren. Zijn obsessieve gedrag werd daarna minder. Maar zeker ook omdat ik nog een paar keer heel boos ben geworden en hem helemaal verrot gescholden heb. Hij deinsde daarna terug. Uiteindelijk heeft hij me zo’n twee jaar nadat we uit elkaar waren, lastiggevallen. Maar ook daarna heeft hij me nog lang indirect laten weten dat hij boos op me is. Soms nog een berichtje of sms. Ik weet dat hij het is. Ik ben niet gek!

Het duurde jaren tot mijn nachtmerries over dreiging en achtervolging stopten. Desondanks heb ik hem vergeven. Ik denk eigenlijk dat hij borderline heeft. Iets waardoor ik heel veel zaken kan plaatsen. Het maakt dat ik kan zeggen: ’Eigenlijk kan hij er niets aan doen dat hij zo is’. Ik hoop dan ook echt dat hij een gelukkig en goed leven leidt. Ik gun hem het allerbeste, zelfs als hij mij dat niet gunt. Ik kan hem zelfs dankbaar zijn voor deze heftige ervaring; ik ben sterker dan sterk geworden.

Er is altijd een uitweg

Ik hoop dat mijn verhaal anderen inspireert. Ik ben niet de enige die dit is overkomen. Er zijn meerdere vrouwen die gevangen zijn in een heftige relatie en geen uitweg zien. Maar ik ben van mening dat er altijd een uitweg is. Ook al is die weg loodzwaar en doodeng. Je laten mishandelen en/of bedreigen kan nooit de gezonde weg zijn naar jouw geluk. Kom op voor jezelf! Zoek hulp als je het zelf niet kunt. Schaam je niet en vooral: luister naar je stemmetje!

Info
Info

Meer van De Telegraaf

image beaconimage beaconimage beacon