U gebruikt een oudere browserversie. Gebruik een ondersteunde versie voor de beste ervaring op MSN.

’Ik wil niet dat mijn kinderen naar een ’excellente school’ gaan’

Logo De Telegraaf De Telegraaf 21-1-2020 Vala van den Boomen

Deze week hebben 40 scholen het predicaat ‘Excellente school’ gekregen. Klinkt prachtig, maar wat zijn dat soort labels waard als het met het onderwijs in het algemeen beroerd gesteld is?

© Hollandse Hoogte

De definitie van ’excellent’ is ’allerbest’, ’briljant’, ’buitengewoon goed’. Iets kan alleen maar als zodanig gelabeld worden als hetgeen waarmee dat wordt vergeleken van goede kwaliteit is. En het onderwijs in Nederland is niet van goede kwaliteit. Volgens recent onderzoek kan maar liefst een kwart van de Nederlandse leerlingen onvoldoende lezen om adequaat te functioneren in de samenleving.

Minder dan de helft haalt het ’streefniveau’ voor rekenen. Maar we hebben inmiddels wel 190 ’excellente scholen’ in Nederland. Een vreemde discrepantie, als je het mij vraagt. Hoe kan iets ’excellent’ zijn, als de rest dramatisch is? En daarnaast: zouden we ons niet moeten richten op het opvijzelen van de onderwijskwaliteit in het algemeen, ipv ’lintjes’ uit te delen aan een paar uitzonderingen?

Spelfouten

In de rubriek Wat zou u doen? van de Volkskrant vroeg een ouder zich af of ze iets moest zeggen van de slechte spelling van de juf van haar dochter. Van haar kreeg ze namelijk steeds mails vol fouten en dat vindt ze raar. Raar is het inderdaad, maar helaas niet meer uitzonderlijk. Ik verbaas me al tijden over het erbarmelijke grammaticale niveau van de leerkrachten van mijn kinderen. Mails vol spelfouten en zonder interpunctie, appjes met halve zinnen... En zij moeten mijn kinderen dan leren om fatsoenlijk te spellen?

Ik vind het ronduit schokkend. Hoe kunnen deze mensen het goede voorbeeld geven? Waarmee ik zeker niet wil beweren dat leerkrachten in Nederland slecht of dom zijn, maar wat mij betreft is dat wel een teken dat er weinig ‘excellents’ gebeurt op Nederlandse scholen. Uiteindelijk is dat volgens mij waar het op school om draait: dat je er leert lezen, schrijven en rekenen. Dat je dat goed kunt, zeg maar. Dan kun je daarna altijd nog ergens in gaan excelleren.

Onafhankelijke jury

Een onafhankelijke jury bepaalt kennelijk of een school als excellent wordt aangemerkt. De school moet zich onderscheiden door te ’excelleren met een specifiek profiel’. Wat dus meteen aangeeft waar het fout gaat: een school is blijkbaar niet excellent omdat het zulk gedegen onderwijs geeft, maar omdat die zich onderscheidt met een soort ’gadget’. Bedenk een geinig concept, verpak het in een educatief papiertje en je bent het beste jongetje van de klas.

De hippe onderwijsvormen schieten in Nederland als paddenstoelen uit de grond. iPadscholen, geen klassen meer, maar ’units’, geen lessen meer, maar ’workshops’, scholen waarbij de halve dag ’lekker Scandinavisch’ buiten les wordt gegeven... Scholen buitelen over elkaar heen om de origineelste te zijn. Zogenaamd allemaal omdat het zo goed is voor de kinderen, maar met educatie heeft het weinig te maken. Want het is vast heel gezond voor mijn kind om op een boomstronk in de buitenlucht te zitten, in plaats van in een muffig klaslokaal. Maar daar heeft ’t later op kantoor toch weinig aan.

Paradepaardjes

Ik wil niet dat mijn kinderen naar een ’excellente school’ gaan, ik wil dat zij goed onderwijs krijgen. Ik wil dat leerkrachten gedegen opgeleid worden en niet, om het lerarentekort op te lossen, een opleiding krijgen waarvoor de toelatingseisen zo zijn versoepeld dat je die nog kunt volgen als je zelf niet eens de basisschool hebt afgemaakt. Ik wil dat leerkrachten hun werk - onderwijzen - kunnen doen zonder een burn-out te krijgen.

Ik wil mijn kinderen niet iedere dag achterlaten in een modernistisch ’onderwijsconcept’, maar gewoon op school. Voordat we gaan lopen pronken met paradepaardjes moeten we eerst maar eens zorgen dat de rest van de stal ook netjes in de pas loopt. Excelleren kun je alleen als de basis goed is. En zolang de meeste ouders geen fatsoenlijk gespelde mails van de juf krijgen - of dat nou komt door stress of gewoon omdat ze zelf niet kan spellen - kunnen we ons maar beter niet op de borst kloppen.

Vala (38) is getrouwd met Mario en moeder van een zoon (9) die autisme heeft en twee dochters (7 en 3) die het Syndroom van Ehlers-Danlos hebben (net als zijzelf). Naast moeder, chronisch ziek en mantelzorger is ze vooral ook journalist met een uitgesproken en soms nogal ongezouten mening.

Info
Info

Meer van De Telegraaf

image beaconimage beaconimage beacon