U gebruikt een oudere browserversie. Gebruik een ondersteunde versie voor de beste ervaring op MSN.

Naar de 'Rokende Berg' van Patagonië

Logo Columbus Travel Columbus Travel 29-4-2014 Columbus Magazine

Trekkinghoofdstad

We reizen over Ruta 40, de eenzame autoroute die Argentinië van noord naar zuid doorkruist, naar El Chaltén. De benaming ‘trekkinghoofdstad van Argentinië’ vind ik wat overdreven voor een plaatsje dat maar 1500 inwoners telt. Het is in 1985 uit de grond gestampt om het jarenlange conflict met Chili over de noordgrens van het nationaal park Los Glaciares uit de wereld te helpen. Bij de aanleg van het dorp is een aantal zaken vergeten: er is geen gsm-ontvangst mogelijk, er is slechts één pinautomaat, die vaak leeg is, en de bank moet nog steeds worden gebouwd.

De rokende berg

El Chaltén ligt aan de voet van het Fitz Roy-massief, de bergketen die voortdurend ons uitzicht bepaalde. Er ligt wel zeventig kilometer aan goed gemarkeerde wandelpaden, die allemaal in het dorp beginnen. Bergbeklimmers slaan hier hun kamp op en wachten soms maanden tot het weer gunstig is om de Fitz Roy en andere uiterst steile en gevaarlijke toppen te bedwingen. Wij beginnen onze tocht naar de het meer Laguna de Los Tres buiten het dorp bij het pension El Pilar, zodat we niet twee keer hetzelfde stuk hoeven af te leggen. Volgens gids Paulo is deze wandeling van acht uur (aan kilometers doet men niet) de mooiste trekking. We hebben alweer geluk. Op de Fitz Roy, die eigenlijk El Chaltén  (‘rokende berg’ in de Tehuelche taal) heet, is geen wolkje te zien. Ontdekkingsreiziger Perito Moreno noemde de berg naar de kapitein van de Beagle, de boot waarop Charles Darwin zijn evolutieleer ontwikkelde. Het is een flinke teleurstelling als we horen dat het die nacht zo gesneeuwd heeft, dat we de steile klim naar de Laguna de Los Tres niet kunnen maken. De sneeuw reikt er tot je middel.

Bergpieken en gletsjers

Gelukkig is er genoeg moois over. Natuurlijk de telkens wisselende uitzichten op de bergpieken en hun gletsjers, die allemaal een naam hebben. Paulo tekent ze voor me: Poincenot, Vallebois, Guillaumet. Overal hoor ik water, ik vul mijn drinkfles meerdere keren. Het is ijskoud, maar het smaakt heerlijk. We lunchen bij het Poicenot-basiskamp, waar je vrij mag kamperen. Er staan geen afvalbakken, je mag alleen je voetstappen achterlaten. Bij het Caprimeer, ongeveer twee uur lopen vanuit El Chalten, langs een pad met weinig hoogteverschillen, komen we veel mensen uit het dorp tegen. Het is nationale Columbus-vakantie – rond 12 oktober heeft iedereen vrij. Paulo maakt met iedereen een praatje, ze hebben elkaar lang niet gezien. We laten de bergen achter ons en lopen door een bos waar het naar lente ruikt naar een uitzichtpunt over de Rio de las Vueltas-vallei. Met de felrode struiken op de voorgrond en de groen oplichtende rivier levert het fantastische beelden op. Waarom zou je hier ooit weg willen?

Dit artikel is geproduceerd door reismagazine Columbus. © Columbus Media 2014

Info
Info

Meer van Columbus Travel

image beaconimage beaconimage beacon