Używasz starszej wersji przeglądarki. Aby w optymalny sposób korzystać z witryny MSN, używaj obsługiwanej wersji przeglądarki.

Na czym polega aseksualizm? Jak go rozpoznać?

Logo Content Studio Content Studio 2019-06-25
Niepościelone puste łóżko © pixabay.com Niepościelone puste łóżko

Aseksualizm to brak jakiegokolwiek pociągu seksualnego. Z tak rozumianą orientacją wiąże się też niechęć do nawiązywania i utrzymywania kontaktów seksualnych. Pożycie seksualne dla osoby aseksualnej nie jest potrzebą, którą trzeba spełnić. Nie oznacza to jednak całkowitej utraty libido.

Aseksualizm jest często mylony z hipolibidemią, czyli całkowitą utratą potrzeb seksualnych. Badania wskazują natomiast, że spora część osób uznających się za aseksualne posiada libido. Nie jest ono jednak skierowane na inne osoby.

Czym jest aseksualizm?

Mimo iż aseksualizm coraz częściej uznaje się za czwartą orientację seksualną, przez wiele osób jest mylony zarówno z całkowitą utratą libido, jak i celibatem. Aseksualizmu nie można utożsamiać z zupełnym brakiem potrzeb seksualnych ani świadomą rezygnacją z nich. Nie są nim też zaburzenia popędu związane z utratą zainteresowania życiem seksualnym.

Aseksualna osoba (kobieta lub mężczyzna) nie odczuwa pociągu seksualnego wobec innych osób. Libido nie jest skierowane na inne osoby. W tym kontekście aseksualny to pozbawiony (od urodzenia) potrzeby nawiązywania kontaktów seksualnych oraz współżycia w celu rozładowania pociągu seksualnego. Z tego też powodu aseksualizm jest uznawany za czwartą orientację seksualną – obok osób heteroseksualnych, homoseksualnych i biseksualnych pojawiają się także te, które nie są zainteresowane żadnym typem kontaktów seksualnych.

Objawy aseksualizmu

Aseksualna dziewczyna od najmłodszych lat nie wykazywała i nie wykazuje zainteresowania seksualną sferą życia człowieka. Od momentu rozpoczęcia życia uczuciowego nie ujawniała potrzeb seksualnych. Podstawą związku aseksualnej dziewczyny nigdy nie są kontakty seksualne, aczkolwiek nie oznacza to, że nie może się zakochać. W przypadku osób aseksualnych mówi się często o orientacji romantycznej (zamiast seksualnej).

Wiele osób nadal nie wie, co to jest aseksualizm, dlatego błędnie utożsamia go z zaburzeniami popędu. Nawet te wywołane traumatycznymi przeżyciami czy problemami hormonalnymi nie wiążą się z aseksualizmem. Najczęściej zaburzenia popędu są stanem przejściowym i można je wyleczyć. Aseksualizm jest natomiast wrodzony, a jego podstawowy objaw to konsekwentny brak zainteresowania kwestiami współżycia seksualnego.

Typy aseksualizmu

Aseksualny mężczyzna, mimo braku zainteresowania życiem seksualnym, może się zakochać i stworzyć bliską relację z drugą osobą. Możliwość zaistnienia tego typu związku zależy od odczuwanego przez daną osobę tzw. pociągu romantycznego. Aseksualizm dzieli się pod tym względem na:

  • heteroromantyczny – pociąg do osób przeciwnej płci,
  • homoromantyczny – zainteresowanie osobami tej samej płci,
  • biromantyczny – pociąg romantyczny do obu płci,
  • aromantyczny – brak jakiegokolwiek pociągu do innych osób (nie tylko seksualnego, także romantycznego).

Jestem aseksualny, czyli jaki?

Aseksualizm nadal jest słabo rozpoznaną skłonnością dotyczącą seksualności. Niektórzy chcą postawić go na równi z trzema pozostałymi orientacjami. Domaga się tego m.in. stowarzyszenie AVEN (Sieć Widoczności i Edukacji Aseksualnej). W tym przypadku aseksualizm traktuje się jako kolejną orientację seksualną. Niektórzy badacze są zdania, że może się ona kształtować już na etapie życia płodowego. Inni jednak uważają, że aseksualizm może być rodzajem świadomego wyboru związanego z czynnikami psychospołecznymi (np. w przypadku kobiet o niskim poziomie wykształcenia, słabej sytuacji materialnej i społecznej).

Niezależnie od tego, czy aseksualizm uważa się za orientację ukształtowaną na etapie życia płodowego, czy jako świadomy wybór, nie można traktować jej jako zaburzenie ani chorobę.

Reklama
Reklama

Więcej od Content Studio

Content Studio
Content Studio
Reklama
image beaconimage beaconimage beacon